Calm After The Storm – The Common Linnets (2014)

 

the-common-linnets-calm-after-the-storm-piano-tutorial-2272-w768

 

Calm after the storm is een lied uit 2014 van The Common Linnets, een gelegenheidsduo bestaande uit de Nederlandse zangers Ilse DeLange en Waylon. The Common Linnets behaalden met dit lied voor Nederland een tweede plaats op het Eurovisiesongfestival 2014 in Kopenhagen. Het nummer won daarnaast op het festival twee Marcel Bezençon Awards.

Nadat studiosessies in de Ardennen en Nashville, met onder meer Daniël Lohues, onvoldoende repertoire hadden opgeleverd, kwam dit nummer tot stand in de Wisseloord Studio’s te Hilversum. Muziekproducent JB Meijers zorgde voor de opzet van het lied. DeLange en Waylon zouden samen de tekst schrijven, maar nadat een schrijfsessie na de eerste zin, van de hand van Waylon, was afgebroken, maakten DeLange en Meijers het nummer af. Later bij RTL Late Night vatte DeLange het samen als het mooiste in haar carrière en tegelijkertijd het meest zwarte gedeelte wat ik heb gekend, over haar breuk met Waylon daarna. Op 4 maart 2014 werd de titel bekendgemaakt. De première (voor de akoestische versie) was voor het televisieprogramma De Wereld Draait Door van 12 maart 2014. De radiopremière was de volgende dag weggelegd voor Gouden Uren van Daniël Dekker.

Een videoclip werd geschoten aan de winderige dijk van Edam.

Het nummer gaat over een scheiding tussen twee geliefden. Nadat eerst de emoties hoog zijn opgelopen (“storm”) berusten zij (“calm”) beiden in het onvermijdelijke. De ontvangst was wisselend. DeLange en Waylon gaven aan dat zij niet per se uit waren op een goed scorend lied (al zou dat mooi meegenomen zijn), maar dat ze iets hadden uitgekozen dat ze zelf mooi vonden en tot promotie van het album (The Common Linnets) zou kunnen dienen.

Vooraf aan het Eurovisiesongfestival werd het lied in Nederland door velen als kansloos ingeschat. Na het bereiken van de finale, waar het 238 punten behaalde, steeg de waardering. Van acht landen kreeg het twaalf punten, het maximaal haalbare. Die acht waren Polen, Letland, IJsland, Duitsland, Noorwegen, Estland, Hongarije en Litouwen. Conchita Wurst won uiteindelijk voor The Common Linnets namens Oostenrijk met 290 punten. In de eerste halve finale kreeg Calm after the storm het meeste aantal punten. Wurst won in de andere halve finale.

 

 

 

Helaas, helaas…… Het is Waylon dit jaar niet gelukt hoge ogen te gooien op het Eurovisie Songfestival met zijn nummer Outlaw In ‘Em. Eerlijk gezegd had ik dat ook niet echt verwacht, maar goed aan de ander kant had ik ook niet zo’n vertrouwen in zijn duet destijds met Ilse de Lange en daar werden ze toch mooi tweede mee.

Screen Shot 05-14-18 at 05.52 AM

Het festival is dit jaar gewonnen door de inzending van Israël, wat mij dan weer een beetje het gevoel geeft dat dit hele “songfestival” een rariteitenfestival aan het worden is. Ook toen Waylon met Ilse de Lange tweede werd was de winnaar van het festival in mijn beleving niet het beste liedje, maar de vreemdste performance, namelijk een vrouw met snor en baard genaamd Conchita Wurst, die namens Oostenrijk toen de meeste punten kreeg. Sindsdien heeft deze act niet veel punten meer gescoord.

Ook nu weer had het liedje van de Israëlisch inzending niet veel om het lijf, de dame die het zong echter wel. Met dit liedje maakte zijn een statement en dat schijnt het altijd goed te doen. Ik vrees dat we ook hier na dit hoogtepunt ook niet veel meer van haar zullen vernemen, het was in ieder geval geen muzikaal toppertje, maar goed dat is mijn mening.Screen Shot 05-14-18 at 05.56 AM

Van mij had Oostenrijk dit keer best mogen winnen, hetwas in ieder geval een beter nummer dan destijds de dame met baard. Na de stemmen van de vakjury stond deze inzending dan ook eerste, maar de publieksstemmen zorgden er voor dat Israël en de Beyoncé van Cyprus, vooraf al de grote favorieten,  alsnog eerste en tweede werden.

Affijn het waren al met al weer drie fantastische avonden t.v. waarvan met name de dames in het gezin hebben genoten en daar draait het toch een beetje om, om het vermaak. Wie er dan wint is tenslotte maar bijzaak en smaken verschillen nu eenmaal en dat is maar goed ook……..

 

Advertenties
Geplaatst in 10's, 2018 | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Top Of The World – The Carpenters (1972)

 

carpenters-top-of-the-world-am-3

 

 

 

“Top of the World” is a 1972 song written and composed by Richard Carpenter and John Bettis and first recorded by American pop duo The Carpenters.The song was a Billboard Hot 100 No. 1 hit for the duo for two consecutive weeks in 1973.

This song was originally intended to be only an album cut. However, country music singer Lynn Anderson covered the song and was the first to release it as a single. Her version nearly topped the US Billboard Hot Country singles chart, reaching No. 2.

Originally recorded for and released on the duo’s 1972 studio album A Song for You, the song topped the Billboard Hot 100 singles chart in late 1973, becoming the duo’s second of three number one singles, following “(They Long to Be) Close to You” and preceding “Please Mr. Postman.” Karen Carpenter re-recorded the song for the band’s first compilation as she was not quite satisfied with the original.

In Japan, the song was used as the opening theme song for the 1995 Japanese drama Miseinen. In 2003, it was used for another drama, this time as the ending theme song for Beginner. It is heard in Shrek Forever After as Shrek enjoys being a “real ogre” and terrifying the villagers, as well as in a prominent scene of the 2012 film Dark Shadows, where a performance by the Carpenters is seen on a television screen.

 

 

Lekker nummertje dit Top Of The World van Richard en Karen Carpenter. Veel  te vroeg aan haar einde gekomen trouwens die Karen Carpenter. Triest verhaal, maakten samen toch mooie muziek, waar ik destijds best fan van was.

Wereldtop……. er was een tijd dat het Nederlands voetbal wereldtop was en dat die topspelers ook nog eens in de Nederlandse competitie voetbalden. Dat is helaas tegenwoordig wel een heel ander verhaal. De meeste van onze internationals hebben een contract bij een club in het buitenland. Spelen doen ze daar overigens lang niet altijd en als ze al spelen bij hun club behoren ze daar niet tot de uitblinkers. Een uitzondering is dan misschien Memphis Depay waar ik wel eens positieve dingen over lees, helaas lees ik daar dan ook nogal wat negatieve dingen over, maar dat zijn dan meestal dingen die niets met voetbal te maken hebben.

Nee wereldtop is het niet meer op de Nederlandse voetbalvelden. Dat spelers in de herfst, of zelfs winter van hun carriere, zoals Dirk Kuyt, Klaas-Jan Huntelaar en Robin van Persie hier nog moeiteloos in de zogenaamde top mee kunnen draaien zegt waarschijnlijk genoeg.

Mijn cluppie, Feyenoord, maakte ook weer een bedroevend seizoen mee. Dat de ploeg dan toch nog 4e wordt en de beker wint toont alleen maar aan dat het niveau in Nederland bedekelijk is. De landskampioen van 2017 verliest nota bene twee keer van NAC Breda, dat een jaar eerder nog in de Jupiler League speelde.

Ik heb Feyenoord dit seizoen eigenlijk niet één fatsoenlijke wedstrijd zien spelen, ten minste ik kan het me niet herinneren. Aan de andere kant vond ik AZ, Ajax en PSV nou ook niet overtuigen. Ik hoor de laatste tijd steeds meer verhalen dat Ajax de komende jaren gaat heersen in Nederland. Dat die club het Bayern Munchen van Nederland gaat worden. Ondanks dat ik Feyenoord fan ben hoop ik het toch van ganse harte. Ik hoop van harte dat er weer een Nederlandse club komt die zich een beetje kan meten met Buitenlandse clubs. In ieder geval een team wat een beetje fatsoenlijk voetbal kan laten zien.

Helaas moet ik dan nog wel concluderen dat er dan nog behoorlijk wat moet veranderen bij Ajax, want wat ze op dit moment laten zien schiet nogal te kort, zeker op Europees niveau. Daar komt bij dat het er op lijkt dat ze ook nu weer wat van hun “godenzonen” vaarwel moeten zeggen.

Als de geruchten waar zijn gaan Ziyech, De Ligt, Onana, Kluivert en Frenkie de Jong ergens anders hun geluk zoeken. Genoeg werk te doen dus voor de technische staf in Amsterdam.

De hoop dat Feyenoord een beetje aan kan sluiten is er altijd natuurlijk, maar ook dat is een beetje hopen tegen beter weten in. Het was vaak heel slecht wat de ploeg liet zien. Ik heb me diverse keren afgevraagd wat de spelers doen op de trainingen. Ik zie ze dingen doen in de wedstrijden waarvan ik me afvraag wat de bedoeling daarvan is en als ze al eens iets leuks verzinnen is de uitvoering zo zwak dat ook dat mislukt.

De ploeg begon nog redelijk aan het seizoen, de eerste vier wedstrijden werden gewonnen. Daarna zakte het als een kaartenhuis in, wat blessures gooiden  roet in het eten en de Champions League was duidelijk veel te hoog gegrepen voor deze spelersgroep. Van Bronckhorst moest noodgedwongen gaan schuiven in het elftal en daarbij maakte hij, althans in mijn ogen, niet altijd de juiste keuze. Het oogde rommelig, onzeker en op één of twee uitzonderingen kwamen de spelers  kwalitatief  te kort. Jammer, want ik had van de aankopen die Van Geel had gedaan toch iets meer verwacht. Uitgezonderd dan Boëtius want daar had ik sowieso al niet zo’n hoge pet van op. Die zou het aardig doen bij Sparta, maar die hoort niet in Feyenoord te spelen, tenminste niet als je bij de top wil horen en die ambitie is er volgens mij bij Feyenoord.

Helaas geldt dat voor nog een stuk of wat spelers. Ik zou dan ook meteen afscheid nemen van Nelom, Basacikoglu, Van Beek en Tapia.

De transferperiode breekt weer aan, dus er zijn weer kansen op versterking. De eerste aanwinst si al binnen. Ayoub van FC Utrecht komt naar de Kuip, wellicht als vervanger van Vilhena, die waarschijnlijk een stap gaat maken in zijn carriere.

Ik hoop eerlijk gezegd dat er een goede verdediger bij komt, een goede creatieve voetballende middenvelder en er is een spits nodig, zeker als Jörgensen weg gaat.

Hopend op een beter seizoen dan dit jaar, nu eerst nog maar even ‘genieten’ van de play offs…..

Geplaatst in 70's, voetbal | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Congratulations – Cliff Richard (1968)

 

cliff_richard-congratulations_s_4

 

 

“Congratulations” is a song written by Bill Martin and Phil Coulter, as the UK entry in the Eurovision Song Contest 1968 on 6 April with Cliff Richard performing. The song was arranged, conducted and produced by Norrie Paramor who was also musical director for the contest, which was held at London’s Royal Albert Hall.

Phil Coulter originally wrote the song as “I Think I Love You”, but was unsure of the lyrics and got together with Bill Martin (the same team that wrote “Puppet on a String”), who changed it to “Congratulations”. The song was immediately popular in the UK and became a number one single. On the day of the contest, it was the favourite to win, so much so that the British press were posing the question: “What will come second to ‘Congratulations’?”

During the voting, “Congratulations” was leading for much of the way until the penultimate vote when Germany gave Spain six points, putting them one point ahead of the United Kingdom. It finished second losing to Spain’s entry “La, la, la” by just one point. But “Congratulations” went on to become a far more successful song and a huge hit throughout Europe. In 2008, documentary film-maker Montse Fernandez Vila claimed that the loss was the result of rigging of the Spanish vote by state television on behalf of the Francoist State.

However José María Íñigo, the person that made such claims in the documentary quickly said that his words were taken out of context and said that the channel that produced the documentary, laSexta, who was the promoter of the Spanish representative that year, Rodolfo Chikilicuatre, had manipulated his words to help promote their candidate. He said: “if there had been such a manipulation, it would have been for a different artist who had been closer to the regime”.

In July 1968 the song was included on the six-track Columbia EP Congratulations: Cliff Sings 6 Songs For Europe.

The song is still popular and was chosen to lead the show which celebrated 50 years of Eurovision and which was named after it: Congratulations: 50 Years of the Eurovision Song Contest. Also, Richard performed the song as part of the commemorations for the 50th anniversary of VE Day in 1995, despite its having been written long after World War II’s end.

George Harrison’s song “It’s Johnny’s Birthday” from his 1970 album All Things Must Pass is based on this song. The writers Martin and Coulter filed a claim in December 1970, against Harrison, for royalties and subsequent pressings of the album credit their contribution.

 

 

 

Vanavond zit een gedeelte van het gezin, het vrouwelijk gedeelte wel te verstaan, klaar voor de halve finale van het songfestival. De dames zijn razend enthousiast over de Nederlandse inzending. Ik ben iets minder enthousiast over het nummer van Waylon. Echt ik vind het een prima artiest, met een goeie stem, maar het nummer vind ik niet zo geweldig eerlijk gezegd. Ik vrees dat hij hiermee geen hoge ogen gaat gooien. Een geruststelling is dan weer dan lang niet altijd uitkomt wat ik verwacht.

Dit nummer van sir Cliff is wel een perfect nummer, echter dit was ook niet de winnaar van het festival destijds in 1968. Engeland eindigde op de tweede plaats achter Spanje. Die wonnen met de later wereldberoemd geworden “Massiel” en het nummer met de haast onuitsprekelijke titel “La La La”. Voor Nederland deed toen Ronnie Tober mee met het nummer Morgen. Ronnie kreeg gelukkig nog wel 1 punt voor het mee doen, maar verder maar snel vergeten……

De uitslag voorspellen van zo’n songfestival is al bijna net zo moeilijk als het voorspellen van de uitslag van een gemiddelde play-off wedstrijd in de Nederlandse voetbalcompetitie. Daar ontlopen de elftallen elkaar kwalitatief zo weinig dat de uitkomst van zo’n wedstrijd amper te voorspellen is. Dat komt dan helaas weer niet omdat de kwaliteit van de spelers zo hoog is. De wedstrijden zijn meer  foutenfestivals.

Op aanraden van mijn zoons heb ik sinds een aantal maanden FoxSports en heb dus aardig wat wedstrijden in zijn geheel kunnen bekijken. Ik kom nog uit de tijd dat ik het Feyenoord met Israël, Laseroms, Jansen, Van Hanegem en Moulijn heb zien spelen. Het Ajax met o.a. Cruyffie, Piet Keizer, Arie Haan, Johan Neeskens, Velibor Vasovic.

Het kijken naar een gemiddelde eredivisiewedstrijd is dan nu soms ook best lachwekkend en ik heb als Feyenoord-fan dit seizoen dan ook niet veel wedstrijden van mijn cluppie gezien waar ik vrolijk van werd. Waarom je toch elke wedstrijd weer op verbetering blijf hopen vraag ik me wel eens af.

Maar goed even terug naar het songfestival. Ik hoop maar dat Waylon het gaat redden vanavond en dat “we” doorgaan naar de finale, want het is al erg genoeg dat “we” niet naar het WK gaan en het moet zaterdag toch wel een beetje spannend blijven in de finale van het songfestival…….

 

Geplaatst in 60's, voetbal | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Homesick – Dua Lipa (2017)

 

dua_lipa-homesick_s

 

 

“Homesick” is a song by English singer-songwriter Dua Lipa with uncredited guest vocals from Chris Martin, lead vocalist of the English alternative rock band Coldplay. The song was co-written by Martin and the singer herself. It was included as the final track from the standard edition of her debut album Dua Lipa. Musically, “Homesick” is a piano ballad with lyrics about loneliness. On 1 December 2017, the track was released as a digital single and later the same month for airplay in Belgium and the Netherlands charting in both countries.

In early 2017, Lipa took a trip to Malibu to record with Chris Martin. Lipa has described the last-minute addition track as “the most beautiful song” on Dua Lipa. Lipa revealed the collaboration on 8 May 2017, during a performance in Singapore.

 

 

 

Zo heel  af en toe hoor je op de radio een nummer voorbij komen wat iets met je doet. Soms bezorgt zo’n nummer je zelfs even kippenvel. Naarmate ik ouder wordt heb ik dat steeds minder, zelfs met muziek. Echter toen ik dit nummer voor het eerst hoorde was ik meteen getriggert. Het behoort sindsdien toch wel tot mijn favoriete songs van nu.

De stem van Dua Lipa doet het heel goed in dit nummer van Coldplay’s voorman Chris Martin. Knap dat die Martin het toch steeds weer voor elkaar krijgt om pakkende songs te produceren. Ik ben ook benieuwd hoe de zangeres van deze song Dua Lipa het verder gaat doen. Haar start is in ieder geval veelbelovend. Luister ook maar eens naar “Be The One” . Ja, ze heeft wel iets deze dame…..

Geplaatst in 10's, 2017 | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Waterloo – Abba (1974)

 

 

abba-waterloo_s

 

 

 

 

 

“Waterloo” is the first single from the Swedish pop group ABBA’s second album, Waterloo and their first under the Epic and Atlantic labels. This was also the first single to be credited to the group performing under the name ABBA.

On 6 April 1974 the song was the winning entry for Sweden in the 1974 Eurovision Song Contest. The victory began ABBA’s path to worldwide fame. The Swedish version of the single was a double A-side with “Honey, Honey” (Swedish version), while the English version usually featured “Watch Out” on the B-side.

The single became a No. 1 hit in several countries. It reached the U.S. Top 10 and went on to sell nearly six million copies, making it one of the best-selling singles of all time.

At the 50th anniversary celebration of the Eurovision Song Contest in 2005, it was chosen as the best song in the competition’s history.

“Waterloo” was written specifically to be entered into the 1974 Eurovision Song Contest, after the group finished third with “Ring Ring” the previous year in the Swedish pre-selection contest, Melodifestivalen 1973.

The original title of the song was “Honey Pie”. “Waterloo” was originally written with simultaneous rock music and jazz beats (unusual for an ABBA song).

Recording of the song commenced on 17 December 1973, with instrumental backing from Janne Schaffer (who came up with the main guitar and bass parts), Rutger Gunnarsson and Ola Brunkert. The song’s production style was influenced by Phil Spector’s “Wall of Sound”: prior to recording “Ring Ring”, engineer Michael B. Tretow had read Richard Williams’ book Out of His Head: The Sound of Phil Spector, which inspired him to layer multiple instrumental overdubs on the band’s recordings, becoming an integral part of ABBA’s sound. Subsequently, German and French versions were recorded in March and April 1974 respectively: the French version was adapted by Claude-Michel Schönberg, who would later go on to co-write Les Misérables.[5]

“Waterloo” is about a woman who “surrenders” to a man and promises to love him, referencing Napoleon’s surrender at the Battle of Waterloo in 1815.

The band considered submitting another song to Eurovision, “Hasta Mañana”, but decided on “Waterloo” since it gave equal weight to both lead vocalists Agnetha Fältskog and Anni-Frid Lyngstad, while “Hasta Mañana” was sung only by Fältskog.

ABBA performed the song at Melodifestivalen 1974 in February, singing it in Swedish. The song won, and therefore advanced to Eurovision.

The song differed from the standard “dramatic ballad” tradition of the Eurovision Song Contest by its flavour and rhythm, as well as by its performance. ABBA gave the audience something that had never been seen before in Eurovision: flashy costumes (including silver platform boots), plus a catchy uptempo song and even simple choreography. The group also broke from convention by singing the song in a language other than that of their home country; prior to “Waterloo” all Eurovision singers had been required to sing in their country’s native tongue, a restriction that was lifted briefly for the 1974 and 1975 contests (thus allowing “Waterloo” to be sung in English), then reinstated before ultimately being removed again in 1998. Compared to later ABBA releases, the singers’ Swedish accents are decidedly more pronounced in “Waterloo”.

The song won the Eurovision Song Contest 1974 final on 6 April by six points.

 

 

 

 

Gisterenavond was de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival, altijd één van de hoogtepunten in mei (voor sommige mensen dan). Aanstaande donderdag mag Waylon voor Nederland proberen om de finale te bereiken. Ik heb er niet zo heel veel vertrouwen in, maar dat ter zijde.

Persoonlijk heb ik niet zo heel veel (meer) met die songfestivals, ook niet met al die talentenshows zoals The Voice en weet ik wat al niet meer. Er was een tijd dat er best leuke liedjes uit voort kwamen en Waterloo van Abba is daarvan toch nog altijd één van de toppers. Later zou trouwens blijken dat die Zweedse Abba’s behoorlijk wat meer in hun mars hadden dan een leuk songfestivalliedje…….

Geplaatst in 70's | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Catch The Wind – Donovan (1965)

 

donovan-catch-the-wind-pye-flash-backs

 

“Catch the Wind” is a song written and recorded by British singer-songwriter Donovan. It was released as a single in the United Kingdom on March 12, 1965 through Pye Records (Pye 7N 15801) and a few months later in the United States through Hickory Records (Hickory 45-1309). The single was backed with “Why Do You Treat Me Like You Do?” on both the United Kingdom and United States releases. The melody of the song was influenced by “Chimes of Freedom” by Bob Dylan.
“Catch the Wind” was the first release by Donovan. It reached No.4 in the United Kingdom singles chart and No.23 in the United States Billboard Hot 100. The single version featured Donovan’s vocals with echo and a string section. The song was re-recorded for Donovan’s first album What’s Bin Did and What’s Bin Hid, without the vocal echo and strings and with a harmonica solo added.
When Epic Records was compiling Donovan’s Greatest Hits in 1968, the label was either unable or unwilling to secure the rights to the original recordings of “Catch the Wind” and Donovan’s follow-up single, “Colours”. Donovan re-recorded both songs for the album, with a full backing band including Big Jim Sullivan playing guitar and Mickie Most producing.

 

 

Het nieuwe jaar is een paar weekjes onderweg en aardig wat van onze goede voornemens zijn inmiddels weer in de prullenbak verdwenen. We zijn in Nederland, tenminste in het rivierengebied waar ik woon behoorlijk bezig met het hoge water en gisteren kwam daar nog eens een behoorlijk pittige storm overheen.

Niet alleen de Nederlandse Spoorwegen hadden er gisteren last van. Het hele land kan zich de komende dagen opmaken voor herstelwerkzaamheden, want de wind heeft de nodige schade veroorzaakt. Helaas niet alleen materiële……

Geeft maar weer eens aan dat je met de natuur niet moet spotten, en nu maar hopen dat de dijken het houden……….

 

Geplaatst in 60's | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Turn Out The Lights – Julien Baker (2017)

 

Julien Baker - Turn Out The Lights

 

 

 

When Julien Baker released Sprained Ankle, its sparse arrangements and unflinching look at substance abuse, depression and faith made it one of the most cathartic listens in years. Turn Out the Lights digs deeper, exploring her pain in ever more empathetic ways and expanding her musical palette to match. These songs are subtle and focus on Baker’s voice and guitar/piano playing. But some orchestral touches and harmonies give the tracks more room to breathe, rise and fall.

Much of Baker’s dialogue is internal, exploring how solitary these struggles make her feel. The title track builds to an explosive conclusion of crashing chords, as Baker screams out: “When I turn out the lights/There’s no one left/Between myself and me.” In Shadowboxing, she’s in a fight that’s happening within and against her own mind. It’s the type of never-ending, all-encompassing battle that no one could understand unless they are going through it themselves. “But you can’t even imagine how badly it hurts/Just to think sometimes,” she shouts. On the rough-and-tumble acoustic riff of Even, she pushes away another who cares for her. She doesn’t want her problems to become another’s burden, singing: “So I could be cruel/Yeah I could make you hate me/Would that make it easy?”

Sour Breath flips the perspective, though, with Baker singing of being in a relationship with a substance abuser. She brilliantly gets across the sense of helplessness in trying to aid this person. But no matter what she tries, it’s without success. As she says, “The harder I swim, the faster I sink.”

Some of her most powerful songs are the conversations that she has with God. On Everything That Helps You Sleep, she prays over a bed of heavy piano chords and melancholy strings. “Cause Lord, Lord, Lord, is there some way to make it stop/Cause nothing that I do has ever helped to turn it off,” she sings, hoping for an answer if she gets loud enough. On Happy to Be Here, she wishes for an easy solution for what’s wrong with her. She questions aloud to anyone who will listen: “I heard there’s a fix for everything/Then why not me?”

In spite of all the darkness and desperation Baker wades through on Turn Out the Lights, she also embraces the possibility of hope. In Appointments, Baker sings about the breakdown of a relationship. Although everything is falling apart, she’s going to try to keep moving forward in her life. “I think if I ruin this/That I know I can live with it/Nothing turns out like I pictured it/Maybe the emptiness is just a lesson in canvases,” she sings. As she plays a beautiful, fragile piano melody on Hurt Less, Baker uses a seatbelt as a metaphor for self-care. At the start, she doesn’t wear one as she sees no point of saving herself from an accident. By the end, she asks the person she loves to keep driving, as their presence helps to lessen her suffering.

In interviews, Baker described closer Claws in Your Back as the antithesis of Go Home. On that final track from Sprained Ankle, the addictions overwhelm her and leave her begging for help. Here, among a mix of piano and strings that build and crest in waves, she cries out with everything she has that “I think I can love/The sickness you made/Cause I take it all back, I change my mind/I wanted to stay.” It feels like the culmination of both her debut and this album, the moment where she chooses to love herself, flaws and all. It’s one of the rawest, emotional and hopeful songs in recent memory.

Turn Out the Lights is an immense record that runs a gamut of emotions, from distress to love, anguish to healing. These are songs that you feel more than listen to. Everyone has encountered some sort of mental illness, addiction or crisis of faith, whether in your life or another’s. Not only does Baker prove that you’re not alone, but she finds a way to make it better.

 

 

In het laatste kwartaal van 2017 is er nog eens een heerlijk album uitgebracht door Julien Baker. Het is haar tweede album, in 2015 verscheen haar debuutalbum Sprained Ankle. Tot mijn spijt moet ik toegeven dat ik dat album heb gemist, dat wil zeggen tot nu dan, want ik ga ook die zeker beluisteren.

Deze cd “Turn Out The Light” komt bij mij namelijk behoorlijk binnen op een manier die ik eerder had bij het werk van bijvoorbeeld Maria Mena, Elbow, Fink of Agnes Obel om maar een paar artiesten te noemen die flinke indruk op mijj hebben gemaakt de laatste jaren. Julien Baker komt nu ook in dat rijtje, want dit is een blijvertje bij mij dat weet ik nu al.

De combinatie van heerlijke sfeervolle muziek met haar behoorlijk melancholieke stemgeluid doet het geweldig. Dit is precies de soort muziek waar ik van hou. Op deze schijf staan niet echt hoogtepunten, maar ook geen enkel minder nummer. Van de eerste toon tot de laatste blijf ik geboeid luisteren en eigenlijk verlangen naar meer. Hoewel, misschien is de plaat iets te zwaar en donker om hem twee keer achter elkaar te horen en is 11 nummers precies genoeg. Echter ik betrap me er op dat ik na een poosje toch weer grijp naar de cd.

Geplaatst in 2017, albums | Tags: , | Een reactie plaatsen