Take It Easy – The Eagles (1972)

 

eagles-take-it-easy-asylum-3

 

 

 

 

“Take It Easy” is a song written by Jackson Browne and Glenn Frey, and recorded by the Eagles with Frey singing lead vocals. It was the band’s first single, released on May 1, 1972. It peaked at No. 12 on the July 22, 1972 Billboard Hot 100 chart. It also was the opening track on the band’s debut album Eagles and it has become one of their signature songs, included on all of their live and compilation albums. It is listed as one of The Rock and Roll Hall of Fame’s 500 Songs that Shaped Rock and Roll.

Jackson Browne later recorded the song as the lead track on his second album, For Everyman (1973), and released it as a single as well, although it did not chart. Travis Tritt also covered the song for the 1993 Eagles’ tribute album Common Thread: The Songs of the Eagles; the video for Tritt’s version is notable for the appearance of all five members of the Eagles together again for the first time in 13 years after their break-up, and it led to the reunion of the band a few months later.

Jackson Browne originally began writing “Take It Easy” in 1971 for his own eponymous debut album but was having difficulty finishing the song. His friend and then-neighbor Glenn Frey had heard an early version and later asked Browne about it. Browne then played the unfinished second verse that begins with “Well, I’m a-standin’ on a corner in Winslow, Arizona…”, and Frey finished the verse with “Such a fine sight to see. It’s a girl, my lord, in a flatbed Ford, slowin’ down to take a look at me.”] Browne was very happy with the result and suggested that they co-write the song. The resulting song became the first track on the Eagles’ debut album and was released as their first single.

Browne told a version of the story in a radio interview: “I knew Glenn Frey from playing these clubs – we kept showing up at the same clubs and singing on the open-mic nights. Glenn happened to come by to say ‘hi,’ and to hang around when I was in the studio, and I showed him the beginnings of that song, and he asked if I was going to put it on my record and I said it wouldn’t be ready in time. He said ‘well, we’ll put it on, we’ll do it,’ ‘cause he liked it,” Browne explained. “But it wasn’t finished, and he kept after me to finish it, and finally offered to finish it himself. And after a couple of times when I declined to have him finish my song, I said, ‘all right.’ I finally thought, ‘This is ridiculous. Go ahead and finish it. Do it.’ And he finished it in spectacular fashion. And, what’s more, arranged it in a way that was far superior to what I had written.”

 

 

Take It Easy is de titel van de eerste single van de Eagles en is geschreven door Jackson Browne en Glenn Frey, die het ook zong. De single werd uitgegeven op 1 mei 1972 en was het openingsnummer van het debuutalbum Eagles. Het is een van de bekendste nummers van de Eagles geworden en heeft een vaste plaats op bijna alle compilatiealbums van de band verworven.

Jackson Browne begon met het schrijven van Take It Easy in 1971, oorspronkelijk voor zijn eigen debuutalbum. Zijn vriend en buurman Glenn Frey hoorde een vroegere versie van Brownes werk en vond het goed. Browne gaf hem het lied voor Freys nieuwe band. Frey werkte het tweede couplet af en het resultaat deed het goed: Take It Easy bereikte de twaalfde plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100.

 

 

 

 

Bij een nieuw jaar horen traditioneel wat goede voornemens. Ik ben inmiddels op een leeftijd dat ik die goede voornemens een beetje achterwege laat. De geschiedenis heeft geleerd dat er van al die goede voornemens in de loop van januari niet zo heel veel overblijft. Een mens pakt al snel de oude draad weer op en vervalt dan weer in oude gewoontes. Al jaren hebben wij ons voorgenomen om het in het nieuwe jaar wat rustiger aan te gaan doen, om dan te merken dat dat in de huidige maatschappij een illusie is.

Ook komend jaar zal het niet rustiger worden heb ik zo het idee. Eén van de zoons woont sinds kort met zijn vriendin samen en in hun nieuwe huisje moet nog het nodige geklust worden. De oudste zoon gaat eind januari of begin februari naar zijn nieuwe huisje en ook daar moeten de handen uit de mouwtjes. In ons eigen huisje moeten we ook aan de slag. (Vrijgekomen) Kamers moeten worden heringericht en we gaan zelf op een andere kamer slapen.

Dan staat er in het voorjaar een ingrijpende renovatie door de woningbouwvereniging op het programma, waarbij zo’n beetje het hele huis een andere uitstraling gaat krijgen. Sterker nog de hele straat gaat er anders uitzien. Kortom het eerste half jaar gaat er genoeg veranderen en zullen we ons niet vervelen.

Ruimte voor andere plannen hebben we/heb ik dan ook nog maar niet gemaakt. Eerst maar eens kijken hoe alles gaat verlopen en hoever we in de zomer zijn. Wat we ons wel hebben voorgenomen om het allemaal op het gemak te gaan doen. Geen strakke schema’s, dat hoeft niet zo nodig meer.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Fire and Rain – James Taylor (1970)

 

james_taylor-fire_and_rain_s

 

“Fire and Rain” is a folk rock song written and performed by James Taylor. Released on Warner Bros. Records as a single from his second album, Sweet Baby James, in February 1970, the song follows Taylor’s reaction to the suicide of Suzanne Schnerr, a childhood friend, and his experiences with drug addiction and fame. After its release, “Fire and Rain” peaked at number two on RPM’s Canada Top Singles chart and at number three on the Billboard Hot 100.

On the VH1 series Storytellers, Taylor said the song was about several incidents during his early recording career. The second line “Suzanne the plans they made put an end to you” refers to Suzanne Schnerr, a childhood friend of his who committed suicide while he was in London, England, recording his first album. In that same account, Taylor said he had been in a deep depression after the failure of his new band The Flying Machine to coalesce (the lyric “Sweet dreams and Flying Machines in pieces on the ground”; the reference is to the name of the band rather than a fatal plane crash, as was long rumored).

In 2005, during an interview on NPR, Taylor explained to host Scott Simon that the song was written in three parts:

The first part was about Taylor’s friend Suzanne, who died while Taylor was in London working on his first album after being signed to Apple Records. Friends at home, concerned that it might distract Taylor from his big break, kept the tragic news from him and he found out six months later.

The second part details Taylor’s struggle to overcome drug addiction and depression.

The third part deals with coming to grips with fame and fortune, looking back at the road that got him there. It includes a reference to James Taylor and The Flying Machine, a band he briefly worked with before his big break with Paul McCartney, Peter Asher, and Apple Records.

Carole King played piano on the song. Drummer Russ Kunkel used brushes rather than sticks on his drum kit,[5] and Bobby West played double bass in place of a bass guitar to “underscore the melancholy on the song”.

King has stated that her song “You’ve Got a Friend,” that Taylor recorded, was a response to the line in the refrain that “I’ve seen lonely times when I could not find a friend.

 

 

 

 

Het nieuwe jaar is inmiddels al weer een paar dagen op gang. Ook dit keer is het ene jaar weer vlekkeloos over gegaan in het andere. De jaarwisseling is vrij rustig verlopen op het nodige kabaal van vuurwerk na dan. De hond heeft een tijdje nodig gehad om bij te komen, ik had gelukkig wat minder moeite, al heb ik nog wel een paar dagen vrij genomen. De bedoeling was om wat te gaan klussen, echter daar is niet veel van gekomen wegens rugklachten. De tand des tijds vrees ik.

screen shot 01-04-19 at 09.30 amElders in het land is de jaarwisseling niet zo brandschoon verlopen las en hoorde ik. In Scheveningen is iets wat een vreugdevuur had moeten worden, behoorlijk uit de hand gelopen. Wat ook in het nieuwe jaar niet veranderd is, is dat meteen alle verantwoordelijken ruzieën over de schuldvraag en uiteraard niemand zich verantwoordelijk voelt voor de fouten. Verbaast mij altijd weer dat iedereen verantwoordelijk is als dingen goed gaan en iedereen dan met de eer wil gaan pronken, maar zodra dingen is gaan is niemand verantwoordelijk. Ik heb het idee dat we dat heel goed hebben afgekeken van de dames en heren politici, die wassen hun handen ook altijd in onschuld en praten net zolang tot alles met een grote laag zand bedekt is. De befaamde doofpot noemt men dat netjes, hoe toepasselijk bij zo’n uit de hand gelopen vuurtje. 😉

We hebben dus het eerste “relletje” al weer in de media behandeld. Ik heb zo’n flauw vermoeden dat dit niet het laatste gevalletje zal zijn.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Englishman in New York – Sting (1988)

sting-englishman-in-new-york-1988-7

 

 

“Englishman in New York” is a song by English artist Sting, from his second studio album …Nothing Like the Sun, released in October 1987. Branford Marsalis played soprano saxophone on the track, while the drums were played by Manu Katché and the percussion by Mino Cinelu.

The single was released in February 1988 as the third single from the album, but only reached #51 on the UK Singles Chart. In the US, “Englishman in New York” peaked at #84 on the Billboard Hot 100 chart in April 1988 and reached #32 on the Billboard Mainstream Rock chart that same month.However, the single was more successful in continental Europe, becoming a hit in several countries, reaching the Top 40 (and sometimes the Top 20) in France, Netherlands, Spain, Belgium, etc. “Englishman in New York” was also a Top 20 hit in Ireland. In South Africa, it peaked at no. 9.

In 1990, just prior to the release of his third studio album The Soul Cages, Sting’s record label licensed Dutch DJ and producer Ben Liebrand to remix “Englishman in New York” and subsequently released it as a single. The remix played around with the introduction and some of the instrumentation, but the essence of the song remained the same. The new version was commercially successful, reaching number 15 in the UK charts in mid-1990.

In 2010, Sting re-recorded the song in an orchestral version for his album Symphonicities.

 

Screen Shot 12-31-18 at 07.52 AM

Op de laatste dag van 2018 wakker worden met dit nummer van Sting. Het staat op nummer 196 van de Top2000 en er zijn slechtere nummers om mee wakker te worden. Het is zo rond de klok van 5 uur, zo’n beetje standaard de tijd waarop ik wakker wordt. Vandaag is geen werkdag, maar dat belet me er niet van om er toch vroeg uit te gaan en met de hond samen een rondje te gaan lopen. Altijd heerlijk zo in de vroege ochtend als alles nog donker en rustig is. Rustig zal het ongetwijfeld niet blijven vandaag. Ik geloof dat er weer records gebroken gaan worden met gelde gespendeerd aan vuurwerk. Even niet denken aan het milieu of klimaat 😉

Lekker nummer van Sting en hebben we dat niet allemaal wel eens. Dat gevoel dat je ergens bent waar je je niet helemaal thuis voelt. Dat je ergens bent waar je helemaal niet wilt zijn. Dat je bij mensen zit waar je helemaal niets mee hebt. Ik ken het gevoel in ieder geval heel goed. Ik heb gelukkig een soort zintuig wat me waarschuwt voor dit soort situaties. Niet dat het me nooit overkomt natuurlijk, soms is het onvermijdelijk. Familiedagen is zo’n mooi voorbeeld. Een must om naar toe te gaan.  Het lukt me aardig om er dan toch het beste van te maken, maar happy voel je je er nooit. Gelukkig zijn er meestal wel een paar mensen die je wel liggen en meestal lukt het aardig om de minder leuke individuen te mijden. Maar om nu te zeggen dat ik al weer naar de komende familiedag uitkijk gaat te ver.

Die familiedag ligt echter nog ver in de toekomst, pas in september weer. Vandaag eerst met het gezin, overigens een plek waar ik me wel helemaal thuis voel, oud en nieuw vieren. Zonder vuurwerk, daar zorgt de rest van de omgeving wel voor 😉

 

Fijne jaarwisseling!

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Solsbury Hill – Peter Gabriel (1977)

 

peter gabriel

 

“Solsbury Hill” is a song by English musician Peter Gabriel. He wrote the song about a spiritual experience atop Little Solsbury Hill in Somerset, England,[citation needed] after his departure from the progressive rock band Genesis, of which he had been the lead singer since its inception. The song was his debut single. The single was a Top 20 hit in the UK and reached number 68 on the Billboard Hot 100 chart in 1977. The song has often been used in film trailers for romantic comedies.

Gabriel has said of the song’s meaning, “It’s about being prepared to lose what you have for what you might get … It’s about letting go.”His former bandmate Tony Banks acknowledges that the song reflects Gabriel’s decision to break ties with Genesis, but it can also be applied in a broader sense to situations of letting go in general

 

Anybody who knows Peter Gabriel knows that he likes to take personal experiences of his own (even those in dreams) and write songs about them. But he is so good at hiding the exact meaning. He is never quite literal with anything which means many of his songs have a personal meaning to him just like they may have a completely different personal meaning to you.
So Solsbury Hill could essentially be about anything you want it to be about. But to Peter Gabriel it is about his decision to leave Genesis. He has made this quite clear. You could go line by line and it all makes perfect sense considering the situation he was in at the time.
He was fed up with the industry and life as a rock star in general. He was being thrust out as the star of a group whose works had actually been evenly divided between the 5 members. Because he and his costumes were the focal point of live shows, everyone assumed Peter wrote all the music, all the lyrics, set up the stage, and that the rest of the band were just his backing band. This was far from the truth and Gabriel hated the attention.
But as much as he hated the attention at first, he was beginning to enjoy it, which was taking him away from his audience. He no longer got the butterflies before shows. The music didn’t touch him the way it used to. He felt as though he was just going through the motions. He didn’t like what he was becoming. “To keep in silence, I resigned.”
Besides all these internal things, Genesis was getting on his nerves as well. He refers to Genesis as “the machinery.” It was a constant cycle of write, record, tour, write, record, tour. etc… They would schedule gigs non-stop with hardly any breaks. There was no room for freedom. Gabriel hated knowing exactly where he was going to be in 18 months, as he did with Genesis. He said Genesis was like the army. You had to turn up to the studio every morning at 9am and you were either 100% committed or you weren’t at all. “I walked right out of the machinery.”
On top of that, the band had decided to write a concept album – The Lamb. Gabriel wanted to give this album a little bit of “balls”, as he puts it, and no one else in the band was going to deliver that. He also felt that a concept album, AKA a story, should be written by one person. It needs one clear and coherent direction, which their democratic system of writing could not accomplish. This pissed off the other band members. Gabriel was beginning to realize that he could not last for long being “tied down to the old hierarchy.” His creative ambitions were exceeding those of the rest of the band.
The tipping point came during the writing for “The Lamb Lies Down on Broadway.” Gabriel’s wife was going through a horrible pregnancy and they didn’t think his daughter was going to survive. So Peter was making these long trips back and forth between London and where the band were writing and recording out in the middle of nowhere England. This meant that he was absent during much of the writing. The band were writing music in one room while Peter was writing lyrics to what was already there in another room or wasn’t there at all to attend to his wife. No one else in the band had been married or had kids at this point (besides Phil Collins) and so they didn’t understand. They were mad because Peter was gone all the time. Peter was mad because to him there was no question what his priorities were. It was a matter of life and death for him. His family was far more important than writing an album. The band could not understand this and that really pissed Peter off. “So I went from day to day, though my life was in a rut. Til’ I thought of what I’d say, which connection I should cut.” “No one taught them etiquette.”
After leaving Genesis, Gabriel felt a sense of jealousy. He wasn’t sure what he was going to do with his life at the time (he didn’t begin his solo career right away, not until 1977). He wanted out of the music industry as a whole. His pride got the best of him when he saw Genesis having greater success without him and decided to get back in, but this time on his own terms, doing his own thing.
And the rest is history…..

 

Dit nummer door Gabriel uitgebracht in 1977 is nog steeds een heerlijke song. Ik geloof dat het destijds niet eens zo’n grote hit werd, maar wel een nummer dat ontzettend blijft hangen.  Een paar jaar later bracht Phil Collins zijn solo album Face Value uit en dat zorgde er voor dat ik Genesis ontdekte (ja toen pas).

Peter Gabriel was de leadzanger bij Genesis voor hij er in ’75 de brui aan gaf. Solsbury Hill was zijn antwoord op die gebeurtenissen. Soms leveren vervelende gebeurtenissen dus heerlijke muziek op, maar gelukkig is voor fijne muziek niet altijd een vervelende gebeurtenis nodig.

Screen Shot 12-30-18 at 04.58 PMHet blijft lekker om dit nummer te horen, zo ook vanochtend weer op Radio 2 tijdens de Top 2000, waar Solsbury Hill dit jaar op nummer 406 staat.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Don’t Look Back In Anger – Oasis (1996)

 

oasis-dont-look-back-in-anger-creation

 

 

Don’t Look Back in Anger” is a song by the English rock band Oasis. It was released on 19 February 1996 as the fifth single from their second studio album, (What’s the Story) Morning Glory? (1995). The song was written by the band’s guitarist and main songwriter, Noel Gallagher. It became the band’s second single to reach number one on the UK Singles Chart, where it also went platinum.”Don’t Look Back in Anger” was also the first Oasis single with lead vocals by Noel (who had previously only sung lead on B-sides) instead of his brother, Liam.

It is one of the band’s signature songs, and was played at almost every single live show from its release to the dissolution of the band. It was ranked number one on a list of the ’50 Most Explosive Choruses’ by the NME, and was voted as the fourth most popular number-one single of the last 60 years in the UK by the public in conjunction with the Official Charts Company’s 60th anniversary.

On 29 May 2017, Absolute Radio 90s broadcast a programme counting down the top 50 songs written by Noel Gallagher to mark his 50th birthday with “Don’t Look Back in Anger” being voted as number one.

 

Don’t Look Back In Anger’ komt in 1995 uit op Oasis’ album (What’s the Story) Morning Glory?. De piano aan het begin klinkt wellicht bekend in de oren: het is genomen van John Lennon’s ‘Imagine’ (1971). De titel is een referentie naar het Britse theaterstuk Look Back In Anger van John Osborne.

Screen Shot 12-29-18 at 06.44 PM

Het jaar 2018 loopt ten einde, de Kerst is al achter de rug, het is dus weer tijd voor een traditie. De TOP 2000 van NPO Radio 2. De lijst der lijsten door velen genoemd. Feit is dat er dan lekkere muziek te horen is op Radio 2 en dat herinneringen naar boven komen op de gekste momenten, soms bij de gekste nummers.

Vandaag door omstandigheden, beetje grieperig, aan de bank gekluisterd en dus naar de Top2000 op tv gekeken en geluisterd.

Het nummer Don’t Look Back in Anger van Oasis kwam nog niet voorbij vandaag die staat vrij hoog in de lijst op nummer 121 en ze zitten  vandaag rond de 600.

Toch komt dit nummer bij mij naar binnen als ik denk aan 2018. Een jaar om niet in anger op terug te kijken, voor mij persoonlijk dan. Voor mij en het gezin was 2018 een positief jaar.

Twee zoons hebben een eigen optrekje gekregen, zodoende krijgen we wat meer ruimte in huis en op het werk ben ik een schaal omhoog gegaan. Best lekker met een kabinet als dit, want ik heb het gevoel dat het de komende jaren alleen maar duurder gaat worden en als ik de plannen van de politici een beetje inschat gaat de gewone man het grootste deel van al die plannetjes betalen.

Ik merk ook dat ik steeds beter wordt in het negeren van dingen waar ik niets aan kan veranderen. Ik laat dingen als de Zwarte Piet discussie en het daarachter liggende rassendiscriminatie fanatisme langs me heen glijden. Mijn mening verandert toch niet de mening van die fanatieke anders denkenden.

Zo heb ik ook die verschrikkelijke afslachting van  2 Scandinavische meisjes in Marokko proberen te negeren, al kostte me dat toch heel veel moeite, want als je dat filmpje hebt gezien, heb je toch moeite (ik tenminste wel) om iets positiefs te bedenken over mensen die zomaar 2 onschuldige meisjes afslachten alleen maar omdat ze niet dezelfde denkbeelden of dezelfde religie hebben. Het maakt me ook wel een beetje bang, want ik schrik van het fanatisme bij zulke daders en ik hoop maar dat dat dan maar een handjevol individuen zijn, maar ik hou eerlijk gezegd mijn hart vast.

Waar ik me ook een beetje zorgen om maak is het roekeloze gedrag van steeds meer verkeersdeelnemers. Het lijkt er op of er steeds meer mensen onder invloed van duistere middelen achter het stuur kruipen en dan vrij gefrustreerd reageren als er iets niet gaat zoals zij willen. Deze week is er vrij dichtbij op de weg (N210) nog een ruzietje op de weg uitgevochten, waarbij 2 jonge mensen het leven werd ontnomen en nog 2 anderen ernstig gewond raakten. De veroorzaker van het ongeval bleef ongedeerd, dat dan weer wel. Ik vraag me dan wel af wat de gevoelens bij de nabestaanden zijn over zo’n veroorzaker en ik vraag me af wat mijn gevoel moet zijn. Voorlopig is dat dus een angstig gevoel, want ik zie dat het steeds onveiliger wordt in het verkeer. Mensen zijn steeds minder bereid om rekening te houden met elkaar.

Ik geloof dan ook niet zo in die mooie persberichten van de overheid dat het veiliger wordt op straat of dat het zo goed gaat in de economie, maar goed daar ben ik dan ook 60 voor en gelukkig mogen we volgend jaar weer naar de stembus. Dit keer voor de eerste kamer als ik het goed heb. Toch heb ik zo het idee dat er weinig of niets gaat veranderen.

Toch was 2018 al met al een goed jaar, met een mooie lange zomer en persoonlijk hou ik van de zomer en wie weet wordt 2019 net zo’n lekker jaar. Ik heb er zin in.

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Calm After The Storm – The Common Linnets (2014)

 

the-common-linnets-calm-after-the-storm-piano-tutorial-2272-w768

 

Calm after the storm is een lied uit 2014 van The Common Linnets, een gelegenheidsduo bestaande uit de Nederlandse zangers Ilse DeLange en Waylon. The Common Linnets behaalden met dit lied voor Nederland een tweede plaats op het Eurovisiesongfestival 2014 in Kopenhagen. Het nummer won daarnaast op het festival twee Marcel Bezençon Awards.

Nadat studiosessies in de Ardennen en Nashville, met onder meer Daniël Lohues, onvoldoende repertoire hadden opgeleverd, kwam dit nummer tot stand in de Wisseloord Studio’s te Hilversum. Muziekproducent JB Meijers zorgde voor de opzet van het lied. DeLange en Waylon zouden samen de tekst schrijven, maar nadat een schrijfsessie na de eerste zin, van de hand van Waylon, was afgebroken, maakten DeLange en Meijers het nummer af. Later bij RTL Late Night vatte DeLange het samen als het mooiste in haar carrière en tegelijkertijd het meest zwarte gedeelte wat ik heb gekend, over haar breuk met Waylon daarna. Op 4 maart 2014 werd de titel bekendgemaakt. De première (voor de akoestische versie) was voor het televisieprogramma De Wereld Draait Door van 12 maart 2014. De radiopremière was de volgende dag weggelegd voor Gouden Uren van Daniël Dekker.

Een videoclip werd geschoten aan de winderige dijk van Edam.

Het nummer gaat over een scheiding tussen twee geliefden. Nadat eerst de emoties hoog zijn opgelopen (“storm”) berusten zij (“calm”) beiden in het onvermijdelijke. De ontvangst was wisselend. DeLange en Waylon gaven aan dat zij niet per se uit waren op een goed scorend lied (al zou dat mooi meegenomen zijn), maar dat ze iets hadden uitgekozen dat ze zelf mooi vonden en tot promotie van het album (The Common Linnets) zou kunnen dienen.

Vooraf aan het Eurovisiesongfestival werd het lied in Nederland door velen als kansloos ingeschat. Na het bereiken van de finale, waar het 238 punten behaalde, steeg de waardering. Van acht landen kreeg het twaalf punten, het maximaal haalbare. Die acht waren Polen, Letland, IJsland, Duitsland, Noorwegen, Estland, Hongarije en Litouwen. Conchita Wurst won uiteindelijk voor The Common Linnets namens Oostenrijk met 290 punten. In de eerste halve finale kreeg Calm after the storm het meeste aantal punten. Wurst won in de andere halve finale.

 

 

 

Helaas, helaas…… Het is Waylon dit jaar niet gelukt hoge ogen te gooien op het Eurovisie Songfestival met zijn nummer Outlaw In ‘Em. Eerlijk gezegd had ik dat ook niet echt verwacht, maar goed aan de ander kant had ik ook niet zo’n vertrouwen in zijn duet destijds met Ilse de Lange en daar werden ze toch mooi tweede mee.

Screen Shot 05-14-18 at 05.52 AM

Het festival is dit jaar gewonnen door de inzending van Israël, wat mij dan weer een beetje het gevoel geeft dat dit hele “songfestival” een rariteitenfestival aan het worden is. Ook toen Waylon met Ilse de Lange tweede werd was de winnaar van het festival in mijn beleving niet het beste liedje, maar de vreemdste performance, namelijk een vrouw met snor en baard genaamd Conchita Wurst, die namens Oostenrijk toen de meeste punten kreeg. Sindsdien heeft deze act niet veel punten meer gescoord.

Ook nu weer had het liedje van de Israëlisch inzending niet veel om het lijf, de dame die het zong echter wel. Met dit liedje maakte zijn een statement en dat schijnt het altijd goed te doen. Ik vrees dat we ook hier na dit hoogtepunt ook niet veel meer van haar zullen vernemen, het was in ieder geval geen muzikaal toppertje, maar goed dat is mijn mening.Screen Shot 05-14-18 at 05.56 AM

Van mij had Oostenrijk dit keer best mogen winnen, hetwas in ieder geval een beter nummer dan destijds de dame met baard. Na de stemmen van de vakjury stond deze inzending dan ook eerste, maar de publieksstemmen zorgden er voor dat Israël en de Beyoncé van Cyprus, vooraf al de grote favorieten,  alsnog eerste en tweede werden.

Affijn het waren al met al weer drie fantastische avonden t.v. waarvan met name de dames in het gezin hebben genoten en daar draait het toch een beetje om, om het vermaak. Wie er dan wint is tenslotte maar bijzaak en smaken verschillen nu eenmaal en dat is maar goed ook……..

 

Geplaatst in 10's, 2018 | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Top Of The World – The Carpenters (1972)

 

carpenters-top-of-the-world-am-3

 

 

 

“Top of the World” is a 1972 song written and composed by Richard Carpenter and John Bettis and first recorded by American pop duo The Carpenters.The song was a Billboard Hot 100 No. 1 hit for the duo for two consecutive weeks in 1973.

This song was originally intended to be only an album cut. However, country music singer Lynn Anderson covered the song and was the first to release it as a single. Her version nearly topped the US Billboard Hot Country singles chart, reaching No. 2.

Originally recorded for and released on the duo’s 1972 studio album A Song for You, the song topped the Billboard Hot 100 singles chart in late 1973, becoming the duo’s second of three number one singles, following “(They Long to Be) Close to You” and preceding “Please Mr. Postman.” Karen Carpenter re-recorded the song for the band’s first compilation as she was not quite satisfied with the original.

In Japan, the song was used as the opening theme song for the 1995 Japanese drama Miseinen. In 2003, it was used for another drama, this time as the ending theme song for Beginner. It is heard in Shrek Forever After as Shrek enjoys being a “real ogre” and terrifying the villagers, as well as in a prominent scene of the 2012 film Dark Shadows, where a performance by the Carpenters is seen on a television screen.

 

 

Lekker nummertje dit Top Of The World van Richard en Karen Carpenter. Veel  te vroeg aan haar einde gekomen trouwens die Karen Carpenter. Triest verhaal, maakten samen toch mooie muziek, waar ik destijds best fan van was.

Wereldtop……. er was een tijd dat het Nederlands voetbal wereldtop was en dat die topspelers ook nog eens in de Nederlandse competitie voetbalden. Dat is helaas tegenwoordig wel een heel ander verhaal. De meeste van onze internationals hebben een contract bij een club in het buitenland. Spelen doen ze daar overigens lang niet altijd en als ze al spelen bij hun club behoren ze daar niet tot de uitblinkers. Een uitzondering is dan misschien Memphis Depay waar ik wel eens positieve dingen over lees, helaas lees ik daar dan ook nogal wat negatieve dingen over, maar dat zijn dan meestal dingen die niets met voetbal te maken hebben.

Nee wereldtop is het niet meer op de Nederlandse voetbalvelden. Dat spelers in de herfst, of zelfs winter van hun carriere, zoals Dirk Kuyt, Klaas-Jan Huntelaar en Robin van Persie hier nog moeiteloos in de zogenaamde top mee kunnen draaien zegt waarschijnlijk genoeg.

Mijn cluppie, Feyenoord, maakte ook weer een bedroevend seizoen mee. Dat de ploeg dan toch nog 4e wordt en de beker wint toont alleen maar aan dat het niveau in Nederland bedekelijk is. De landskampioen van 2017 verliest nota bene twee keer van NAC Breda, dat een jaar eerder nog in de Jupiler League speelde.

Ik heb Feyenoord dit seizoen eigenlijk niet één fatsoenlijke wedstrijd zien spelen, ten minste ik kan het me niet herinneren. Aan de andere kant vond ik AZ, Ajax en PSV nou ook niet overtuigen. Ik hoor de laatste tijd steeds meer verhalen dat Ajax de komende jaren gaat heersen in Nederland. Dat die club het Bayern Munchen van Nederland gaat worden. Ondanks dat ik Feyenoord fan ben hoop ik het toch van ganse harte. Ik hoop van harte dat er weer een Nederlandse club komt die zich een beetje kan meten met Buitenlandse clubs. In ieder geval een team wat een beetje fatsoenlijk voetbal kan laten zien.

Helaas moet ik dan nog wel concluderen dat er dan nog behoorlijk wat moet veranderen bij Ajax, want wat ze op dit moment laten zien schiet nogal te kort, zeker op Europees niveau. Daar komt bij dat het er op lijkt dat ze ook nu weer wat van hun “godenzonen” vaarwel moeten zeggen.

Als de geruchten waar zijn gaan Ziyech, De Ligt, Onana, Kluivert en Frenkie de Jong ergens anders hun geluk zoeken. Genoeg werk te doen dus voor de technische staf in Amsterdam.

De hoop dat Feyenoord een beetje aan kan sluiten is er altijd natuurlijk, maar ook dat is een beetje hopen tegen beter weten in. Het was vaak heel slecht wat de ploeg liet zien. Ik heb me diverse keren afgevraagd wat de spelers doen op de trainingen. Ik zie ze dingen doen in de wedstrijden waarvan ik me afvraag wat de bedoeling daarvan is en als ze al eens iets leuks verzinnen is de uitvoering zo zwak dat ook dat mislukt.

De ploeg begon nog redelijk aan het seizoen, de eerste vier wedstrijden werden gewonnen. Daarna zakte het als een kaartenhuis in, wat blessures gooiden  roet in het eten en de Champions League was duidelijk veel te hoog gegrepen voor deze spelersgroep. Van Bronckhorst moest noodgedwongen gaan schuiven in het elftal en daarbij maakte hij, althans in mijn ogen, niet altijd de juiste keuze. Het oogde rommelig, onzeker en op één of twee uitzonderingen kwamen de spelers  kwalitatief  te kort. Jammer, want ik had van de aankopen die Van Geel had gedaan toch iets meer verwacht. Uitgezonderd dan Boëtius want daar had ik sowieso al niet zo’n hoge pet van op. Die zou het aardig doen bij Sparta, maar die hoort niet in Feyenoord te spelen, tenminste niet als je bij de top wil horen en die ambitie is er volgens mij bij Feyenoord.

Helaas geldt dat voor nog een stuk of wat spelers. Ik zou dan ook meteen afscheid nemen van Nelom, Basacikoglu, Van Beek en Tapia.

De transferperiode breekt weer aan, dus er zijn weer kansen op versterking. De eerste aanwinst si al binnen. Ayoub van FC Utrecht komt naar de Kuip, wellicht als vervanger van Vilhena, die waarschijnlijk een stap gaat maken in zijn carriere.

Ik hoop eerlijk gezegd dat er een goede verdediger bij komt, een goede creatieve voetballende middenvelder en er is een spits nodig, zeker als Jörgensen weg gaat.

Hopend op een beter seizoen dan dit jaar, nu eerst nog maar even ‘genieten’ van de play offs…..

Geplaatst in 70's, voetbal | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen