Catch The Wind – Donovan (1965)

 

donovan-catch-the-wind-pye-flash-backs

 

“Catch the Wind” is a song written and recorded by British singer-songwriter Donovan. It was released as a single in the United Kingdom on March 12, 1965 through Pye Records (Pye 7N 15801) and a few months later in the United States through Hickory Records (Hickory 45-1309). The single was backed with “Why Do You Treat Me Like You Do?” on both the United Kingdom and United States releases. The melody of the song was influenced by “Chimes of Freedom” by Bob Dylan.
“Catch the Wind” was the first release by Donovan. It reached No.4 in the United Kingdom singles chart and No.23 in the United States Billboard Hot 100. The single version featured Donovan’s vocals with echo and a string section. The song was re-recorded for Donovan’s first album What’s Bin Did and What’s Bin Hid, without the vocal echo and strings and with a harmonica solo added.
When Epic Records was compiling Donovan’s Greatest Hits in 1968, the label was either unable or unwilling to secure the rights to the original recordings of “Catch the Wind” and Donovan’s follow-up single, “Colours”. Donovan re-recorded both songs for the album, with a full backing band including Big Jim Sullivan playing guitar and Mickie Most producing.

 

 

Het nieuwe jaar is een paar weekjes onderweg en aardig wat van onze goede voornemens zijn inmiddels weer in de prullenbak verdwenen. We zijn in Nederland, tenminste in het rivierengebied waar ik woon behoorlijk bezig met het hoge water en gisteren kwam daar nog eens een behoorlijk pittige storm overheen.

Niet alleen de Nederlandse Spoorwegen hadden er gisteren last van. Het hele land kan zich de komende dagen opmaken voor herstelwerkzaamheden, want de wind heeft de nodige schade veroorzaakt. Helaas niet alleen materiële……

Geeft maar weer eens aan dat je met de natuur niet moet spotten, en nu maar hopen dat de dijken het houden……….

 

Advertenties
Geplaatst in 60's | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Turn Out The Lights – Julien Baker (2017)

 

Julien Baker - Turn Out The Lights

 

 

 

When Julien Baker released Sprained Ankle, its sparse arrangements and unflinching look at substance abuse, depression and faith made it one of the most cathartic listens in years. Turn Out the Lights digs deeper, exploring her pain in ever more empathetic ways and expanding her musical palette to match. These songs are subtle and focus on Baker’s voice and guitar/piano playing. But some orchestral touches and harmonies give the tracks more room to breathe, rise and fall.

Much of Baker’s dialogue is internal, exploring how solitary these struggles make her feel. The title track builds to an explosive conclusion of crashing chords, as Baker screams out: “When I turn out the lights/There’s no one left/Between myself and me.” In Shadowboxing, she’s in a fight that’s happening within and against her own mind. It’s the type of never-ending, all-encompassing battle that no one could understand unless they are going through it themselves. “But you can’t even imagine how badly it hurts/Just to think sometimes,” she shouts. On the rough-and-tumble acoustic riff of Even, she pushes away another who cares for her. She doesn’t want her problems to become another’s burden, singing: “So I could be cruel/Yeah I could make you hate me/Would that make it easy?”

Sour Breath flips the perspective, though, with Baker singing of being in a relationship with a substance abuser. She brilliantly gets across the sense of helplessness in trying to aid this person. But no matter what she tries, it’s without success. As she says, “The harder I swim, the faster I sink.”

Some of her most powerful songs are the conversations that she has with God. On Everything That Helps You Sleep, she prays over a bed of heavy piano chords and melancholy strings. “Cause Lord, Lord, Lord, is there some way to make it stop/Cause nothing that I do has ever helped to turn it off,” she sings, hoping for an answer if she gets loud enough. On Happy to Be Here, she wishes for an easy solution for what’s wrong with her. She questions aloud to anyone who will listen: “I heard there’s a fix for everything/Then why not me?”

In spite of all the darkness and desperation Baker wades through on Turn Out the Lights, she also embraces the possibility of hope. In Appointments, Baker sings about the breakdown of a relationship. Although everything is falling apart, she’s going to try to keep moving forward in her life. “I think if I ruin this/That I know I can live with it/Nothing turns out like I pictured it/Maybe the emptiness is just a lesson in canvases,” she sings. As she plays a beautiful, fragile piano melody on Hurt Less, Baker uses a seatbelt as a metaphor for self-care. At the start, she doesn’t wear one as she sees no point of saving herself from an accident. By the end, she asks the person she loves to keep driving, as their presence helps to lessen her suffering.

In interviews, Baker described closer Claws in Your Back as the antithesis of Go Home. On that final track from Sprained Ankle, the addictions overwhelm her and leave her begging for help. Here, among a mix of piano and strings that build and crest in waves, she cries out with everything she has that “I think I can love/The sickness you made/Cause I take it all back, I change my mind/I wanted to stay.” It feels like the culmination of both her debut and this album, the moment where she chooses to love herself, flaws and all. It’s one of the rawest, emotional and hopeful songs in recent memory.

Turn Out the Lights is an immense record that runs a gamut of emotions, from distress to love, anguish to healing. These are songs that you feel more than listen to. Everyone has encountered some sort of mental illness, addiction or crisis of faith, whether in your life or another’s. Not only does Baker prove that you’re not alone, but she finds a way to make it better.

 

 

In het laatste kwartaal van 2017 is er nog eens een heerlijk album uitgebracht door Julien Baker. Het is haar tweede album, in 2015 verscheen haar debuutalbum Sprained Ankle. Tot mijn spijt moet ik toegeven dat ik dat album heb gemist, dat wil zeggen tot nu dan, want ik ga ook die zeker beluisteren.

Deze cd “Turn Out The Light” komt bij mij namelijk behoorlijk binnen op een manier die ik eerder had bij het werk van bijvoorbeeld Maria Mena, Elbow, Fink of Agnes Obel om maar een paar artiesten te noemen die flinke indruk op mijj hebben gemaakt de laatste jaren. Julien Baker komt nu ook in dat rijtje, want dit is een blijvertje bij mij dat weet ik nu al.

De combinatie van heerlijke sfeervolle muziek met haar behoorlijk melancholieke stemgeluid doet het geweldig. Dit is precies de soort muziek waar ik van hou. Op deze schijf staan niet echt hoogtepunten, maar ook geen enkel minder nummer. Van de eerste toon tot de laatste blijf ik geboeid luisteren en eigenlijk verlangen naar meer. Hoewel, misschien is de plaat iets te zwaar en donker om hem twee keer achter elkaar te horen en is 11 nummers precies genoeg. Echter ik betrap me er op dat ik na een poosje toch weer grijp naar de cd.

Geplaatst in 2017, albums | Tags: , | Een reactie plaatsen

Stormy Weather – Frank Sinatra (1959)

 

Screen Shot 01-03-18 at 10.38 AM

 

 

“Stormy Weather” is a 1933 torch song written by Harold Arlen and Ted Koehler. Ethel Waters first sang it at The Cotton Club night club in Harlem in 1933 and recorded it that year, and in the same year it was sung in London by Elisabeth Welch and recorded by Frances Langford. Also 1933, for the first time in history the entire floor revue from Harlem’s Cotton Club went on tour, playing theatres in principal cities. The revue was originally called The Cotton Club Parade of 1933 but for the road tour it was changed to the Stormy Weather Revue and as the name implies, the show contained the hit song “Stormy Weather” which was sung by Adelaide Hall.[1]

 

The song has since been performed by artists as diverse as Frank Sinatra, Judy Garland, Etta James, Dinah Washington, Clodagh Rodgers, and Reigning Sound and most famously by Lena Horne and Billie Holiday. Leo Reisman’s orchestra version had the biggest hit on records (with Arlen himself as vocalist), although Ethel Waters’s recorded version also sold well.[citation needed] “Stormy Weather” was featured in the 1943 movie of the same name.

The song tells of disappointment, as the lyrics, “Don’t know why there’s no sun up in the sky”, show someone pining for her man to return. The weather is a metaphor for the feelings of the singer: “stormy weather since my man and I ain’t together, keeps raining all the time.”

The original handwritten lyrics, along with a painting by Ted Koehler, were featured on the (US) Antiques Roadshow on January 24, 2011, where they were appraised for between $50,000 and $100,000. The lyrics show a number of crossings out and corrections.

Ethel Waters’s recording of the song in 1933 was inducted in the Grammy Hall of Fame in 2003, and the Library of Congress honored the song by adding it to the National Recording Registry in 2004. Also in 2004, Horne’s version finished at number 30 on AFI’s 100 Years…100 Songs survey of top tunes in American cinema.

 

Stormy Weather is een jazzstandard uit 1933, geschreven door Harold Arlen (muziek) en Ted Koehler (tekst). Het werd door talloze musici uitgevoerd, het eerst door Ethel Waters met het orkest van Duke Ellington in de Cotton Club in Harlem. Het is een droevig lied over de scheiding van een geliefde.

 

 

Het nieuwe jaar is nog maar een paar dagen onderweg en vandaag krijgen we al de eerste storm over ons land. De waarschuwingscodes vliegen ons net als veel takken en ander losliggend goed om de oren. Onstuimig weer dus vandaag, goed om te beginnen dus met deze rustige klassieker gezongen door Frank Sinatra…….

 

 

Geplaatst in 60's | Tags: | Een reactie plaatsen

The Great American Songbook – Johnny Mathis (2017)

 

 

johnny mathis

 

 

 

 

 

The legendary pop singer Johnny Mathis is at it again, having just released a new album The Great New American Songbook in September at the tender age of 82. The album sees Mathis offering his special take on a more modern collection of songs, considered to make up the newer generations’ repertoire. Mathis’ enduring talent shines bright on everything from Leonard Cohen’s beautiful “Hallelujah” to Adele’s “Hello” and Pharrell’s “Happy.” The selection chosen by Mathis for this album bridges the gap between the songs your parents played and what is radio friendly in the 21st century, giving Mathis’ setlists a contemporary range to draw from.

Johnny Mathis Sings the Great New American Songbook is an album by American pop singer Johnny Mathis that was released on September 29, 2017, by Columbia Records and was composed of covers of recent hits by other artists. His last project to tackle the latest radio favorites was the 1996 release Because You Loved Me: The Songs of Diane Warren.

Mathis sang at a pre-Grammy party hosted by Clive Davis in February 2015 and, “by almost all accounts, brought the house down and the crowd to its collective feet with his performance of his past hits.” The appearance inspired the idea to have the singer make a concept album that Davis would executive produce and Kenneth “Babyface” Edmonds would produce, but instead of focusing on the Great American Songbook as Mathis has done throughout his career, the selections here date back only as far as the 1990s.

Allmusic’s James Christopher Monger wrote, “What’s best is that he sounds legitimately engaged throughout, even on the umpteenth reading of Leonard Cohen’s ‘Hallelujah,’ and his voice, which is a bit overly treated at times (seriously, Johnny Mathis does not need Auto-Tune), is as strong as ever, making one wonder why it took so long for him to apply his still considerable gifts to more contemporary fare.”

 

 

In de vorige week uitgezonden Top 2000 hoorde ik “Hello” van Adele weer eens en opnieuw bezorgde dat nummer me kippenvel. Wat een stem heeft die vrouw toch. Een geweldig nummer.

Dit weekend hoorde ik toevallig eenalbum van de inmiddels al 82-jarige Johnny Mathis. Johnny Mathis is al sinds 1957 als zanger en entertainer bezig. Zijn grootste hits zijn It’s Not for Me to Say (1957), Chances Are (1957, US, 1e plaats), The Twelfth of Never (1957), A Certain Smile (1958), Someone (1959), Misty (1959), My Love for You (1960), Gina (1962), What Will Mary Say (1963), Life Is a Song Worth Singing (1974), I’m Stone in Love with You (1975), When a Child Is Born (1976, UK, 1e plaats), Too Much, Too Little, Too Late (1978, US, 1e plaats, duet met Deniece Williams), Gone Gone Gone (1979) en Friends in Love (1982, duet met Dionne Warwick). Na zijn succesvolle hitduetten met Dionne Warwick en Denise Williams, waarmee hij in 1978 een heel album opnam genaamd That’s What Friends Are For, stond Johnny Mathis zeer vaak met andere prominente, vrouwelijke collega’s in de studio, waaronder Barbra Streisand, Barbara Dickson, Angela Bofill, Patti Austin, Gladys Knight, Paulette McWilliams, Stephanie Lawrence, Jane Olivor en Nana Mouskouri. Tot zijn grote voorbeelden telt bovendien de zangeres Lena Horne, wiens stijl hij naar eigen zeggen imiteerde.

Tot mijn verbazing stond op dit nieuwe album van Mathis een versie van Hello. Ik dacht in eerste instantie aan het nummer van Lionel Richie, maar het bleek toch de Adele-song te zijn. Gewaagd dacht ik, zeker voor een 82-jarige. Zijn stem vond ik altijd al een beetje breekbaar en dat is op dit album zeker het geval, maar dat maakt het juist gevoeliger en warmer.

Ik was dus positief verrast, want het klinkt beslist niet slecht. Dat geldt overigens voor het gehele album. Mathis brengt 11 songs uit het Great American Songbook ten gehore en doet dat op zijn manier en ik vind het een bijzonder prettig album om naar te luisteren en een beetje extra aandacht is dan ook op zijn plaats.

Hoogtepunten vind ik zijn versie van Hallelujah van Leonard Cohen , I Believe I Can Fly van R.Kelly en Just The Way You Are van Bruno Mars.

 

Geplaatst in 2017, albums | Tags: , | Een reactie plaatsen

The Turn Of A Friendly Card – Tha Alan Parsons Project (1980)

 

the-alan-parsons-project-the-turn-of-the-friendly-card-arista

 

 

 

The Turn of a Friendly Card is een single van Alan Parsons Project. De single verscheen in 1980, maar bleef op een elfde plaats in de Tipparade steken en haalde de Nederlandse Top 40 niet. Wel verscheen het regelmatig in de Radio 2 Top 2000. B-kant was Snake eyes.

Het nummer staat op de elpee en compact disc genoemd als The Turn Of A Friendly Card (Part Two); een onderdeel van de gelijknamige suite . Het is een strofe zang door Chris Rainbow en dan een outro. Rainbow moet daarbij regelmatig van stemregister wisselen. Bij het outro van de single en de elpeetrack wordt de melodie orkestraal in de herhaling gezet, waarbij één of meerdere koperblazers een “kets” hebben (net niet de juiste noot). De volgorde van optreden is zang, elektrische gitaar, hoorns en trombones, celli en contrabassen en dwarsfluiten. Tijdens dat laatste vindt een fade-out plaats.

 

The Turn of a Friendly Card is the fifth studio album by the British progressive rock band The Alan Parsons Project, released in November 1980 by Arista Records. The title piece, which appears on side 2 of the LP, is a 16-minute suite broken up into five tracks, with the five tracks listed as sub-sections. The Turn of a Friendly Card spawned the hits “Games People Play” and “Time”, the latter of which was Eric Woolfson’s first lead vocal appearance.

 

 

Een heerlijk nummer van The Alan Parsons Project uit 1980. Uiteraard te horen in de traditionele Top 2000 van Radio 2, waar het nummer in 2017 terechtr kwam op nummer 618. Een plek waar dit mooie nummer ook hoort. Sowieso vind ik eigenlijk dat de leukste nummers uit die lijst te horen zijn voordat de top 100 begint, want daarin staan ieder jaar wel zo’n beetje dezelfde songs en zeker de top 20 is zo’n beetje ieder jaar wel hetzelfde. Tijd voor een heel klein beetje verandering wellicht, dat geldt ook voor het nieuwe jaar.

 

Screen Shot 01-02-18 at 08.07 AM

 

Het hoofdstuk 2017 is afgesloten, een nieuw hoofdstuk is weer begonnen. Ik ben niet treurig om het feit dat 2017 voorbij is. Dat was nu niet bepaald een topjaar en dan druk ik me heel, heel voorzichtig uit, want eigenlijk was het een klotejaar.

Nu was het niet louter en alleen kommer en kwel afgelopen jaar, maar het gevoel was over het algemeen niet goed. Gelukkig was het laatste weekje weer ouderwets gezellig met de traditionele top 2000 op NPO Radio 2. Het blijft heerlijk om al die lekkere gouwe ouwe nummers weer eens te horen en vooral de herinneringen die daar vaak bij horen weer op te roepen, want die herinneringen worden nu eenmaal wakker geschud door de muziek.

Wel 2017 maar heel snel vergeten, al zorgt dat jaar ook voor de nodige herinneringen, al zijn dat helaas niet de mooiste uit mijn leven. Gelukkig zorgt 2018 voor een beter gevoel. De vooruitzichten zijn in ieder geval hoopgevend…….

Ik heb er dan ook zin in, in 2018. Ik hoop dat het een goed jaar gaat worden. Voor mij, voor mijn gezin en voor iedereen……

Geplaatst in 80's, top 2000 | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Snowman – Sia (2017)

 

sia-snowman.jpg

 

 

 

 

Sia pledges her love to a snowman in the latest track from her forthcoming holiday album, Everyday Is Christmas.

“Snowman” is a lilting piano ballad with a light, shuffling beat. “I want you to know that I’m never leaving/ ‘Cause I miss the snow, ‘til death we’ll be freezing,” Sia sings. The distant threat of a warm spring hovers in the background, but Sia urges her partner to focus on the frosty present: “Let’s go below zero and hide from the sun.”

Sia wrote “Snowman” with Greg Kurstin, her creative partner on the all-original Everyday Is Christmas. In an interview with Zane Lowe, Sia said she wanted her album to address the “shortage of good Christmas music.” “There’s obviously the classics and stuff, but anything new, I wasn’t vibing that much on it,” she said.

Sia and Kurstin found the holiday songwriting came naturally to them. “I just was having so much fun, because it’s already there – all of the concepts, you just have to expand on them,” she continued. “It’s not like you have to have an original idea to begin with. It’s like, Christmas, mistletoe, ho-ho-ho, Santa Claus, Christmas list, elves. It was easy and fun. We did it in two weeks.”

 

 

 

Deze weken worden we waarschijnlijk weer overspoeld door de kerstdeuntjes, met voorop uiteraard Mariah Carey met haar altijd vrolijke grootste kerstwens. Met name dat nummer komt onderhand mijn neus wel een beetje uit. Dit nieuwe kerstdeuntje van Sia vind ik dan wel weer leuk, al hoop ik niet dat ik het net zo vaak ga horen als All I Want for Xmas van Carey………

Ik kan heus wel een paar weken kerstmuziek verdragen en ook best genieten van de jaarlijks terugkerende Top 2000, maar van het gegil van Mariah Carey heb ik wel genoeg.

Hebben jullie ook van die nummers die je de rillingen bezorgen? En zo ja welke?

paradise-by-the-dashboard-light1505934914

Oh ja…… een ander nummer wat bij mij tot die categorie behoort is: Paradise By The Dashboard Light van Meatloaf…..

Geplaatst in 2017, top 2000 | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Nachtwerk – Vreemde Kostgangers (2017)

 

nachtwerk

 

 

 

Als het gaat om liedjes schrijven, platen maken en een zaal vermaken staan Boudewijn de Groot, George Kooijmans en Henny Vrienten hun mannetje. Maar dat hun gelegenheidstrio Vreemde Kostgangers zo’n succes zou worden, hadden toch weinigen kunnen bevroeden.

Met hun gitaarpop met afwisselend melancholieke en geestige teksten hebben de mannen duidelijk iets losgemaakt. Bij hun publiek, maar zeker ook bij zichzelf. Zo toont De Groot zich een productiever en spitsvondiger tekstschrijver dan in al die jaren solo. En klinken Kooymans en Vrienten relaxter dan we van ze gewend zijn. Niet in je eentje een plaat hoeven dragen, maar half afgemaakte ideeën kunnen doorschuiven naar een collega-songsmid werkt blijkbaar heel bevrijdend. Koud een half jaar na hun eerste album ligt er met Nachtwerk een al even geslaagd vervolg. Muzikaal opnieuw heel divers en flink gekleurd door de akoestische gitaarpop uit de jaren zeventig, die toen heel weinig Nederlandstalig werd gemaakt. De ambachtelijke spielerei in teksten als Schrijven, Mocht Je Een Minnaar Willen, Een Eenzaam Avontuur en Ik Heb Een Hekel Aan De Blues verraadt dat er aan de keukentafels bij de heren thuis flink is gelachen. Die kameraderie verklaart ook meteen waarom bij de Vreemde Kostgangers, net als ooit bij de Traveling Wilburys, het geheel meer is dan de som der delen.

recensie muziekkrant OOR

 

 

 

Op de valreep van het jaar word ik toch nog weer een keer blij verrast met dit album van drie vreemde kostgangers. Een samenwerking van bepaald niet de minsten in de Nederlandse pophistorie. Ik was sowieso al onder de indruk van het werk van Boudewijn de Groot en  George Kooymans en ook Henny Vrienten mag ik graag horen. Nu dus opnieuw een album van deze drie. Eerder dit jaar al brachten ze hun debuutalbum uit. Blijkbaar hadden ze zin in die samenwerking want nu is er een tweede album, met opnieuw een paar lekkere nummers er op.

Eigenlijk zijn het allemaal lekkere nummers. Je kunt duidelijk horen dat dit drie vakmensen zijn, die alle drie hun sporen dik verdiend hebben en zij het dat ze inmiddels op leeftijd zijn, ze niet of nauwelijks aan kracht en creativiteit hebben ingeleverd.

Een lekkere Nederlandstalige plaat die ik de komende tijd weer vaak zal beluisteren en met heel veel plezier. Een welkome afwisseling van de kersthits die de komende weken ook veelvuldig zullen klinken 😉

Geplaatst in 2017 | Tags: , , , | 1 reactie