Station To Station – David Bowie (1976) (It was forty years ago ….-1-….)

 

station to station

 

 

 

 

 

 

It Was Forty Years Ago Today, een bekende regel uit een song van The Beatles.

 

Het is nu 2016, veertig jaar geleden was het dus 1976. (Rekenen is altijd een sterke kant van mij geweest 😉 )

Terug kijkend naar dat jaar, ik was toen net 17 geworden, werkte net een paar maanden op een kantoortje als administratief hulpje en hopeloos verliefd op een meisje, dat mij niet zag staan, laat staan zitten. Overigens was ik in die tijd zo’n beetje maandelijks hopeloos verliefd op zo’n meisje. Ik ben dan ook blij dat ik met het klimmen der jaren wat dat betreft in een iets rustiger vaarwater terecht ben gekomen, maar daar wil ik het eigenlijk helemaal niet over gaan hebben. Ik wil het hebben over iets wat mij toen ook al enorm bezig hield, namelijk muziek.

Niet voor niets begint deze blog met een song van The Beatles, want ik was (en ben eigenlijk nog steeds) een fan van die vier Beatles, maar daarnaast hou ik nog van enorm veel andere muziek. Toen al, veertig jaar geleden, en nu nog steeds. Ik wil in mijn blog een terug gaan kijken naar de muziek die veertig jaar geleden verscheen en waar ik veertig jaar geleden naar luisterde. Waar ik toen dus van hield of in sommige gevallen toen nog niet, maar inmiddels wel of andersom. Het is mij namelijk opgevallen dat de smaak (overigens niet alleen die van muziek) nogal veranderd.

Het onlangs overlijden van één van de bekendste, of in ieder geval opvallendste artiesten in de jaren zeventig, David Bowie, is de aanleiding om te beginnen met de lp Station To Station van hem. Die kwam namelijk ook in 1976 uit. Ik was behoorlijk onder de indruk van de voorganger “Young Americans” uit 1975, niet in het minst omdat daarop het nummer “Fame” staat, zijn samenwerking met John Lennon en een mooie Bowie-versie van “Across The Universe”.

Ik kan me herinneren dat ik destijds helemaal niet zo’n enorme liefhebber was van David Bowie, al draaide ik ook zijn muziek wel. Deze lp uit 1976 vond ik echter niet één van zijn beste. Zoals gezegd de voorganger “Young Americans” waardeerde ik meer. Ook nummers als Rebel Rebel, Space Oddity , Jean Genie en Changes vond ik goed. Een aanrader van deze lp vind ik de ballad “Wild Is The Wind” Door de jaren heen ben ik iets meer de muziek van Bowie gaan waarderen. Over de persoon Bowie, die de laatste tijd zo opgehemeld wordt (vergeef me de woordkeuze), heb ik niet direct zo’n mening.

Ik las ergens dat hij zijn hele leven en carriere alles perfect regiseerde en alles altijd onder controle had, tot aan zijn dood toe zelfs, die hij, zo wordt althans geschreven, ook min of meer zelf regiseerde. Als dat zo is, is dat uiteraard bijzonder knap. Ik zelf heb namelijk het idee dat er heel weinig in het leven te controleren en te regiseren is, maar goed ik ben dan ook geen David Bowie.

Persoonlijk heb ik bij David Bowie (en beslist niet alleen bij David Bowie) altijd het idee gehad dat hij door het gebruik van geestverruimende middelen eigenlijk zelden iets onder controle heeft gehad, maar dat heb ik dus blijkbaar verkeerd gedacht.

 

 

 

 

Station to Station is the tenth studio album by English musician David Bowie, released by RCA Records in 1976. Commonly regarded as one of his most significant works, Station to Station was the vehicle for his last great “character”, the Thin White Duke. The album was recorded after he completed shooting Nicolas Roeg’s The Man Who Fell to Earth, and the cover artwork featured a still from the movie. During the sessions Bowie was heavily dependent on drugs, especially cocaine, and later claimed that he recalled almost nothing of the production.

Musically, Station to Station was a transitional album for Bowie, developing the funk and soul music of his previous release, Young Americans, while presenting a new direction towards synthesisers and motorik rhythms that was influenced by German electronic bands such as Neu! and Kraftwerk. This trend culminated in some of his most acclaimed work, the so-called ‘Berlin Trilogy’, recorded with Brian Eno in 1977–79. Bowie himself said that Station to Station was “a plea to come back to Europe for me”. The album’s lyrics reflected his preoccupations with Nietzsche, Aleister Crowley, mythology and religion.

Blending funk and krautrock, romantic balladry and occultism, Station to Station has been described as “simultaneously one of Bowie’s most accessible albums and his most impenetrable”. Preceded by the single “Golden Years”, it made the top five in both the UK and US charts. In 2003, the album was ranked No. 323 on Rolling Stone magazine’s list of the 500 greatest albums of all time.

Station to Station was recorded in late 1975 at Cherokee Studios, Los Angeles. In 1981, NME editors Roy Carr and Charles Shaar Murray surmised that it was cut—”in 10 days of feverish activity”—when Bowie decided that there was no hope of his producing a soundtrack for The Man Who Fell to Earth.[3] More recent scholarship contends that the album was recorded over a couple of months—with the sessions beginning in late September or early October 1975 and ending in late November—so that it was in the can before Bowie began his abortive sessions on the soundtrack.

At various times to be titled The Return of the Thin White Duke, or Golden Years, Station to Station was co-produced by Harry Maslin, Bowie’s associate for “Fame” and “Across the Universe” on Young Americans. Tony Visconti, who after a three-year absence had recently returned to the Bowie fold mixing Diamond Dogs and co-producing David Live and Young Americans, was not involved due to competing schedules.However, the recording did cement the band line-up that would see Bowie through the rest of the decade, with bassist George Murray joining Young Americans drummer Dennis Davis and rhythm guitarist Carlos Alomar.

Station to Station was released in January 1976. Billboard considered that Bowie had “found his musical niche” following songs like “Fame” and “Golden Years” but that “the 10-minute title cut drags”. NME called it “one of the most significant albums released in the last five years”. Both found the meaning of the lyrics difficult to fathom. In his consumer guide for The Village Voice, critic Robert Christgau gave the album an A rating, indicating “a great record both of whose sides offer enduring pleasure and surprise. You should own it”.Christgau wrote that Bowie “can merge Lou Reed, disco, and Huey Smith” and found the album a progression from his previous albums, stating “Miraculously, Bowie’s attraction to black music has matured; even more miraculously, the new relationship seems to have left his hard-and-heavy side untouched”.

Rolling Stone writer Teri Moris applauded the album’s ‘rockier’ moments but discerned a move away from the genre, finding it “the thoughtfully professional effort of a style-conscious artist whose ability to write and perform demanding rock & roll exists comfortably alongside his fascination for diverse forms … while there’s little doubt about his skill, one wonders how long he’ll continue wrestling with rock at all.” Circus, noting that Bowie was “never one to maintain continuity in his work or in his life”, declared that Station to Station “offers cryptic, expressionistic glimpses that let us feel the contours and palpitations of the masquer’s soul but never fully reveal his face.” The review also found various allusions to earlier Bowie efforts, such as the “density” of The Man Who Sold the World, the “pop feel” of Hunky Dory, the “dissonance and angst” of Aladdin Sane, the “compelling percussion” of Young Americans, and the “youthful mysticism” of “Wild Eyed Boy from Freecloud”, concluding that “it shows Bowie pulling out on the most challenging leg of his winding journey”.

Station to Station was Bowie’s highest-charting album in the US until 2013’s The Next Day, reaching No. 3 and remaining for 32 weeks. It was certified gold by the RIAA on 26 February 1976. In the UK, it charted for seventeen weeks, peaking at No. 5, the last time one of his studio albums placed lower in his home country than in America.

Dit bericht werd geplaatst in 1976, 70's en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Station To Station – David Bowie (1976) (It was forty years ago ….-1-….)

  1. rianne62 zegt:

    Voor “station to station” ga ik het liefst voor de live versies met de lange intro. Spelregel is wel dat de kinderen buiten spelen en de buren weg zijn.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s