Don’t Look Back In Anger – Oasis (1996)

 

oasis-dont-look-back-in-anger-creation

 

 

Don’t Look Back in Anger” is a song by the English rock band Oasis. It was released on 19 February 1996 as the fifth single from their second studio album, (What’s the Story) Morning Glory? (1995). The song was written by the band’s guitarist and main songwriter, Noel Gallagher. It became the band’s second single to reach number one on the UK Singles Chart, where it also went platinum.”Don’t Look Back in Anger” was also the first Oasis single with lead vocals by Noel (who had previously only sung lead on B-sides) instead of his brother, Liam.

It is one of the band’s signature songs, and was played at almost every single live show from its release to the dissolution of the band. It was ranked number one on a list of the ’50 Most Explosive Choruses’ by the NME, and was voted as the fourth most popular number-one single of the last 60 years in the UK by the public in conjunction with the Official Charts Company’s 60th anniversary.

On 29 May 2017, Absolute Radio 90s broadcast a programme counting down the top 50 songs written by Noel Gallagher to mark his 50th birthday with “Don’t Look Back in Anger” being voted as number one.

 

Don’t Look Back In Anger’ komt in 1995 uit op Oasis’ album (What’s the Story) Morning Glory?. De piano aan het begin klinkt wellicht bekend in de oren: het is genomen van John Lennon’s ‘Imagine’ (1971). De titel is een referentie naar het Britse theaterstuk Look Back In Anger van John Osborne.

Screen Shot 12-29-18 at 06.44 PM

Het jaar 2018 loopt ten einde, de Kerst is al achter de rug, het is dus weer tijd voor een traditie. De TOP 2000 van NPO Radio 2. De lijst der lijsten door velen genoemd. Feit is dat er dan lekkere muziek te horen is op Radio 2 en dat herinneringen naar boven komen op de gekste momenten, soms bij de gekste nummers.

Vandaag door omstandigheden, beetje grieperig, aan de bank gekluisterd en dus naar de Top2000 op tv gekeken en geluisterd.

Het nummer Don’t Look Back in Anger van Oasis kwam nog niet voorbij vandaag die staat vrij hoog in de lijst op nummer 121 en ze zitten  vandaag rond de 600.

Toch komt dit nummer bij mij naar binnen als ik denk aan 2018. Een jaar om niet in anger op terug te kijken, voor mij persoonlijk dan. Voor mij en het gezin was 2018 een positief jaar.

Twee zoons hebben een eigen optrekje gekregen, zodoende krijgen we wat meer ruimte in huis en op het werk ben ik een schaal omhoog gegaan. Best lekker met een kabinet als dit, want ik heb het gevoel dat het de komende jaren alleen maar duurder gaat worden en als ik de plannen van de politici een beetje inschat gaat de gewone man het grootste deel van al die plannetjes betalen.

Ik merk ook dat ik steeds beter wordt in het negeren van dingen waar ik niets aan kan veranderen. Ik laat dingen als de Zwarte Piet discussie en het daarachter liggende rassendiscriminatie fanatisme langs me heen glijden. Mijn mening verandert toch niet de mening van die fanatieke anders denkenden.

Zo heb ik ook die verschrikkelijke afslachting van  2 Scandinavische meisjes in Marokko proberen te negeren, al kostte me dat toch heel veel moeite, want als je dat filmpje hebt gezien, heb je toch moeite (ik tenminste wel) om iets positiefs te bedenken over mensen die zomaar 2 onschuldige meisjes afslachten alleen maar omdat ze niet dezelfde denkbeelden of dezelfde religie hebben. Het maakt me ook wel een beetje bang, want ik schrik van het fanatisme bij zulke daders en ik hoop maar dat dat dan maar een handjevol individuen zijn, maar ik hou eerlijk gezegd mijn hart vast.

Waar ik me ook een beetje zorgen om maak is het roekeloze gedrag van steeds meer verkeersdeelnemers. Het lijkt er op of er steeds meer mensen onder invloed van duistere middelen achter het stuur kruipen en dan vrij gefrustreerd reageren als er iets niet gaat zoals zij willen. Deze week is er vrij dichtbij op de weg (N210) nog een ruzietje op de weg uitgevochten, waarbij 2 jonge mensen het leven werd ontnomen en nog 2 anderen ernstig gewond raakten. De veroorzaker van het ongeval bleef ongedeerd, dat dan weer wel. Ik vraag me dan wel af wat de gevoelens bij de nabestaanden zijn over zo’n veroorzaker en ik vraag me af wat mijn gevoel moet zijn. Voorlopig is dat dus een angstig gevoel, want ik zie dat het steeds onveiliger wordt in het verkeer. Mensen zijn steeds minder bereid om rekening te houden met elkaar.

Ik geloof dan ook niet zo in die mooie persberichten van de overheid dat het veiliger wordt op straat of dat het zo goed gaat in de economie, maar goed daar ben ik dan ook 60 voor en gelukkig mogen we volgend jaar weer naar de stembus. Dit keer voor de eerste kamer als ik het goed heb. Toch heb ik zo het idee dat er weinig of niets gaat veranderen.

Toch was 2018 al met al een goed jaar, met een mooie lange zomer en persoonlijk hou ik van de zomer en wie weet wordt 2019 net zo’n lekker jaar. Ik heb er zin in.

 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s